Offenbach nad Menem

Od 1949

Offenbach został zryty wewnątrz 36% na przestrzeni II wojny światowej. Zniszczone zostało historyczne śródmieście oraz Westend. Budowle niezniszczone na wskroś bomby zostały wyburzone w trakcie trwającej wskroś następne lata odbudowy miasta. Poprzedni styl zachodniego śródmieścia między Herrnstraße plus Schloßstraße ("miasto-ogród") został zmieniony na miasto biurowców (przykładem nowego typu budowli są zmieniony ratusz plus City-Tower). W 1953 rozpoczęła się konstrukcja Osiedla Carla Ulricha (Carl-Ulrich-Siedlung) pośród Dietzenbacher Straße i Waldstraße. Liczba mieszkańców Offenbachu osiągnęła w środku 1954 roku 100 000, natomiast Offenbach został najmłodszym Wielkim Miastem Hesji (tytuł Großstadt przysługuje wszystkim miastom niemieckim, których wartość ludności przekroczy 100 tysięcy mieszkańców). Praw miejskich Offenbach oficjalnie przenigdy nie uzyskał. W 1953 miasto otrzymało nagrodę europejską zbytnio starania w środku celu rozwijania myśli integracji europejskiej. W 1960 miasto zakupiło Wildhof pod Heusenstamm. W 1971 otwarto współczesny ratusz municypalny poniżej Berliner Straße, przenosząc doń administrację ze starego szpitala (obecnie budynek sądowniczy). Uroczyste obchody z okazji 1000-lecia miasta odbyły się wewnątrz 1977. W 1995 Offenbach uzyskał złącze z szybką koleją miejską (S-Bahn).

Ze względu na dobrą infrastrukturę oraz korzystne usytuowanie do wnętrza regionie Ren-Men u samych wrót Frankfurtu ponad Menem, wiele firm także przedsiębiorstw pojawiło się do wnętrza ostatnich latach w środku Offenbachu. Administracja miasta kusi szybkimi plus nieskomplikowanymi zezwoleniami budowlanymi. Tajemnicą poliszynela jest fakt, że zakład pracy Hyundai w środku ciągu jednej nocy uzyskała przyzwolenie na budowę swojej europejskiej centrali wewnątrz Offenbachu. Żadne inne niemieckie miasto nie potrafiło szybciej również bez zbędnych komplikacji robić zapasy swej oferty. Czynsze uchodzą zbyt korzystne. Do współcześnie do wnętrza samym siedlisko istnieje wiele starych kamienic czynszowych z początków XX wieku.